Hier wordt géén cursus over gegeven.
Het is een getuigenis van mijn eigen ervaring, in de hoop mensen daarbij te kunnen helpen.
Ik wil er onmiddellijk aan toevoegen dat elk zijn eigen zoektocht moet maken, geleid door engelen en gidsen die je op je pad tegen komt in de vorm van bijvoorbeeld deze getuigenis, een collega, een vriend of vriendin, een toevallige ontmoeting die je de weg komt wijzen..
Bij mij was het een lln in de klas die zelf hooggevoelig was voor hoogspanningsmasten, die me de ogen opende. Als je maar openstaat en alert bent voor de signalen die ze van hierboven naar je toesturen…
Laat je niet ontmoedigen door de negatieve reacties en het onbegrip van je omgeving. Zet je eigen zoektocht in stilte verder en laat je niet beïnvloeden door de buitenwereld. Volg hierbij je intuïtie en vertrouw daarop. Zij zal je het juiste pad wel wijzen.
Veel mensen denken te lijden aan CVS of zijn depressief, of hebben last van fibromialgie of spasmofilie, zonder zich bewust te zijn van teveel straling in de woon- en/of werkomgeving. Als mensen last hebben van bovengenoemde ziektebeelden, is het raadzaam de oorzaak daarvan op te sporen en de electrostress daarbij niet over het hoofd te zien. Het slaapcomfort is daarbij uiterst belangrijk, omdat de invloed van elektrostress het meest invloed heeft tijdens de nacht.
Hoe is je slaapcomfort? slaap je op een matras met ijzer in of springveren? heb je een tv op de kamer? heb je een klokradio? slaap je met je gsm naast je of onder je hoofdkussen?Slaap je in een ijzeren bed?
Door matrassen met springveren te vervangen door latex bijvoorbeeld, géén elektrische dekens te gebruiken (zelfs al zijn ze niet ingeschakeld, dan nog bevatten ze metalen draden), radiowekkers, gsm als wekker, hifi en tv, laminaat te vermijden in de slaapkamer, alsook ingenieuze vondsten om het bed elektrisch te verstellen, kom je al een heel eind op weg.
Een paar voorbeelden uit eigen ervaring:
- Ik sliep zelf in een ijzeren twijfelar omwille van de romantiek. Op een oude matras met springveren. Teveel zwerfstroom zette zich vast op mijn bed (de gekende kooi van Faraday) en via mijn matras op mijn rug. Gevolg daarvan was dat ik ’s morgens nauwelijks nog uit bed kon en na verloop van tijd een lumbago had, terwijl ik normaal géén rugklachten had.
Ik woonde toen ook op een appartement, waar ook het gewapend beton boven en onder het geheel nog versterkten. Op school moest ik vaak werken in een computerlokaal wat mij verschrikkelijk moe maakte en ik gebruikte vaak een overheadprojector in de klas ,waar ik ook al héél moe van werd ,zonder te weten waarom.
Ik ben toen op advies van toenmalige dokter Ginsberg verhuisd naar een woning. Ook het aarde-contact en het feit dat ik weer met mijn beide voeten op de grond woonde, was voor mij een stap in de richting van genezing.
- Na een operatie ging ik op revalidatie in De Haan. Daar sliep ik in een elektrisch verstelbaar bed. De eerste dagen had ik rugpijn en sliep heel slecht en onrustig.Toen ik echter het mechanisme uitschakelde, was het probleem opgelost. De klachten waren zo verdwenen.
- Ik treinde ook elke dag naar het werk (wéér die kooi van Faradhei). Een trein rijdt tussen metaal boven en onder en dat creërt electrostress.Bovendien luisterde ik elke keer naar mijn walkman, wat fungeerde als antenne voor het electromagnetisch veld veroorzaakt door de trein,waardoor ik de electrostress zo naar binnen sluisde in mijn lichaam.
Ik was mij daar niet van bewust, tot ik ernstig ziek werd en spasmofilie had (en een overdreven gevoel van moeheid). Daardoor zag ik op tegen de dagelijkse taken en sleepte mij voort op mjin wilskracht. De klachten werden nog versterkt door het feit dat ik in elke les een overheadprojector gebruikte en vaak les moest geven in een computerlokaal. Ik viel bijna in slaap bij de overheadprojector en moest heel vaak zittend les geven.
De eerste diagnose was natuurlijk : depressie. Ik begon me uiteraard depressief te voelen, omdat ik zo moe was en op zag tegen de berg van de dagelijkse taken. Ook de kinderen klaagden erover dat ik altijd moe was. Ik was ook doodmoe, maar zette toch door, op wilskracht en anti-depressiva..waardoor ik mijn lichaam nog méér uitputte...
Daarna kreeg ik klierkoorsts enz…tot ik besefte dat het zo niet verder kon. Ik zag in dat mijn telkens ziek zijn, mij iets kwam vertellen over mezelf. Elke keer ik ziek werd, bleef ik een tijdje thuis, tot ik me weer opgelapt voelde en dan ging ik terug naar school.
Tot op het moment dat ik me realiseerde dat het onderwijs niet langer mijn ding was. Teveel signalen die ik niet langer kon negeren.
Het heeft me veel moeite gekost om mijn job vaarwel te zeggen, mijn financiële zekerheid op te geven en me over te geven aan mijn hogere zelf, die weet wat ik hier kom doen op aarde.
September 07 heb ik het onderwijs vaarwel gezegd en op mijn 50-ste gekozen voor een nieuw leven.
Ik hoop dat deze getuigenis voor velen een stap kan zijn in de goeie richting.
Maar nogmaals, elk moet zijn eigen zoektocht gaan.
Ik wens jullie allen daarbij veel succes .
Boek: Electrostress en gezondheid – invloed van elekticiteit en zenders door dr.ir.Michael Haas
Daarnaast geef ik je het adres van een firma die het huis kan komen opmeten qua electromagnetische velden:
ICEW engineering bvba
Afdeling elektrobiologie
9240 Zele
tel : 052/44.82.07
En voor aardstralen:
Rik Capelle
Rodepoorstraat 2
8850 Ardooie
www.gezondhuis.be
Tel. 051 74 57 56
Mob. 0486 76 46 49